Pałac w Knossos

Pałac w Knossos jest najbardziej znaną pozostałością po cywilizacji minojskiej. Pałac w Knossos był jednocześnie centrum tej cywilizacji. Miejsce to kojarzone jest głownie z historiami pochodzącymi z greckich mitów o Labiryncie i żyjącym tam Minotaurze oraz Dedalu i Ikarze.

Pierwszy kompleks pałacowy został zbudowany około 2000 r. p.n.e, ale wkrótce został kompletnie zniszczony przez trzęsienie ziemi w 1700 r. p.n.e. Na tym miejscu został natychmiast zbudowany nowy kompleks pałacowy, o skomplikowanej strukturze, która przypominała labirynt. W połowie 15 wieku p.n.e pałac został częściowo zniszczony przez Achajów, którzy najechali Kretę z Grecji kontynentalnej. Całkowite zniszczenie pałacu nastąpiło w 14 wieku p.n.e (prawdopodobny wpływ wybuchu wulkanu na Santorini).

W końcu 19 wieku zaczęto wykopaliska na tym stanowisku archeologicznym, jednak kompleksowa eksploracja starożytnych zabytków zostały przeprowadzone przez Sir Artura Evansa w latach(1900-1913 and 1922-1930). W trakcie wykopalisk nie zauważono żadnych instalacji militarnych

Pałac w Knossos jest największym i najbardziej spektakularnym przykładem cywilizacji minojskiej. Powierzchnia tego kompleksu zajmuje prawie 20 000 km kwadratowych. Piętrowe zabudowania na tym obszarze zostały dostosowane do ukształtowania terenu. w dolnych partiach kompleksu pałacowego mieściły się pomieszczenia gospodarcze i produkcyjne. Odnalezione pozostałości wskazywały na istnienie warsztatów garncarskich i kamieniarskich, oraz magazynów służących do gromadzenia pożywienia.

Stanowisko archeologiczne w Delfach należy do najbardziej znanych i najczęściej odwiedzanych pozostałości po starożytnej Grecji. Szczególną siłę przyciągania ma magia tego miejsca. Przez całe wieki w czasach antycznych do świętej wyroczni w Delfach pielgrzymowali ludzie, aby otrzymać od kapłanki Pytii odpowiedź na nurtujące ich problemy. Nawet podejmowanie  decyzje wagi państwowej jak prowadzenie wojny czy założenie kolonii, musiały być poprzedzone przepowiednią wyroczni w Delphi.

Sława wyroczni była tak wielka, że sięgało po za obszar starożytnej Grecji. Po porady zwracano się też z Egiptu i krajów Azji Mniejszej. Odpowiedzi na nurtujące przybyszów pytania udzielane były przez kapłankę Pytię, która pod wpływem narkotycznych oparów formowała niejasne odpowiedzi. Taka dwuznaczność rad powodowała, że nie można było podważyć wiarygodności podawanych zaleceń.

Poszukując odpowiedzi na nurtujące ich pytania pielgrzymi przynosili ze sobą wartościowe dary, w nadziei zyskania przychylności wyroczni, co spowodowało przez wiele wieków nagromadzenie wielkiej ilości różnorakich  przedmiotów, które dziś są cennymi zabytkami.Wraz ze wzrostem znaczenia i zamożności tego świętego miejsca, które przez Greków było uważane za centrum świata, zaczęły powstawać coraz bardziej imponujące obiekty religijne,skarbce dla innych miast greckich jak i obiekty służące do przeprowadzania zawodów sportowych.

W zachodniej części  Peloponezu, w dolinie rzeki Alfeios znajduje się najsłynniejsze sanktuarium starożytnej Grecji. Było ono poświęcone Zeusowi, ojcowi wszystkich greckich bogów. Sławę i poważanie w starożytnej Grecji sanktuarium Zeusa uzyskało dzięki odbywającym się co cztery lata igrzyskom sportowym ku czci Zeusa, na które przybywali zawodnicy nawet z najbardziej odległych krańców starożytnej Grecji. Tym sposobem położona na uboczu Olimpia stała się jednym z najważniejszych  religijnych, kulturalnych i sportowych centrów starożytnej Grecji i całego świata. Mimo ciężkich czasów jakie doświadczyła Grecja po okresie świetności, idea szlachetnej rywalizacji i współzawodnictwa przetrwała do kilkanaście wieków dając podwaliny pod nowożytną ideę olimpijską.

Na terenie archeologicznego stanowiska w Olimpii znajduje się wiele obiektów o różnym przeznaczeniu. Centralny punkt stanowi świątynia Zeusa, do której w starożytnych czasach podążali Grecy z najdalszych zakątków kraj, by składać dary i prosić o pomyślność. Dziś o potędze świątyni świadczą tylko pozostałe kolumy doryckie.

Są tu też podobne pozostałości po świątyni Hery, jednej z  najstarszych monumentalnych świątyń greckich.  Świątynia ta położona jest  w północno- zachodniej części świętego miejsca Atis, w pobliżu południowych zboczy góry Kronios.

W południowej części znajdują się pozostałości po starożytnym stadionie olimpijskim. Wymiary tego obiektu to 212m na 30-34m.  Wokół stadionu były umieszczone podwyższenia, aby widzowie mieli możliwość obserwowania zmagań atletów. Wielka popularność zawodów sportowych sprawiła, że dość szybko zatraciły one swój religijny charakter i stały się wydarzeniem rozrywkowym.

Muzeum archeologiczne w Olimpii jest jednym z najważniejszych muzeów w Grecji. Pokazuje ono długą i ciekawą historię najbardziej uświęconego sanktuarium starożytności, sanktuarium Zeusa, ojca Bogów i Ludzi, miejsca gdzie narodziła się idea igrzysk olimpijskich. Bogactwo i różnorodność zabytków spowodowało, że stanowisko archeologiczne w Olimpii zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Stała ekspozycja w muzeum zawiera znaleziska pochodzące z wykopalisk znajdującym się na terenie świętego gaju, zwanego Altis. Był to 4-hektarowy obszar otoczony murem, na którym sukcesywnie wznoszono nowe budowle sakralne ku czci Zeusa, a także innych greckich Bogów. W takim ważnym  miejscu kultu religijnego przez były gromadzone prace wybitnych artystów starożytnych.

Na szczególną uwagę zasługuje przebogata kolekcja starożytnych rzeźb np. głowa Hery z VI w. p.n.e. i posąg Hermesa Praksytelesa z IV w. p.n.e.  Można tu podziwiać znaczną kolekcję przedmiotów z brązu, jedną z najbogatszych kolekcji tego typu w świecie (np.przedmioty z brązu, w tym perski hełm zdobyty przez Ateńczyków w bitwie pod Maratonem i hełm Miltiadesa, zwycięskiego ateńskiego dowódcy). Uwagę zwiedzających przyciąga także bogata kolekcja terakoty oraz przedmioty z pracowni znanego artysty Fidiasza (w tym kubek z jego podpisem). W muzeum jest również dział poświęcony antycznym igrzyskom olimpijskim. Można tam zobaczyć przyrządy sportowe używane przez ówczesnych zawodników: dyski do rzutu dyskiem, ciężary do podnoszenia i inne.

Ceny biletów (za:http://odysseus.culture.gr/h/1/eh155.jsp?obj_id=7126)

• normalny – 6 euro
• ulgowy – 3 euro

Każdy kraj ma swoje unikalne dziedzictwo kulinarne, które jest integralną częścią jego kultury. Kuchnia grecka ma także swój specyficzny charakter, zwłaszcza, że grecka kultura kulinarna kształtowała się na przestrzeni 4000 tysięcy lat, w czasie których ulegała wpływom wschodnich i zachodnich sąsiadów. Dla Greków rozwinięta myśl kulinarna była jedną z oznak cywilizacji. Już w 330r. p.n.e Archestratos napisał pierwszą książkę kucharską.

W tak długim czasie ukształtował się specyficzny stosunek do czynności związanych z przygotowaniem i spożywaniem posiłków. Podejście te opiera się na przekonaniu, że jedzenie i picie to czynności, które nie tylko służą do zaspokojenia podstawowych potrzeb człowieka, ale są pretekstem  do wspólnej zabawy i biesiadowania. Dla Greków każdy posiłek musi być wielką przyjemnością, a nie przykrym obowiązkiem. Przyjemność ta jest jeszcze większa, gdy biesiadowanie odbywa się w grupie znajomych, przyjaciół czy gości. Wielowiekowa tradycja sprawia, że w trakcie takich spotkań wytwarza się niepowtarzalna atmosfera.

Jednak podstawą takiego biesiadowania jest doskonała jakość i smak serwowanych potraw i napojów.  A z tym nie ma żadnego problemu. Ogromna różnorodność dań może zaskoczyć każdego. zarówno wielbiciele potraw mięsnych,  owców morza jak i wegetarianie mają do dyspozycji szeroki wybór dań przyrządzanych w najróżniejszy sposób.